| Agnieszka Wesołowska |
 |
|
WIERSZE |
|
|
| |
- - - - - - - - - - -
Wieczór zapada
jak ostatnie słowo.
Nic, nic nie podejrzewaj, rabbi.
Dlaczego myślisz, że to na pewno
mróz ścina głowy ptakom
i dymy kominom.
Ja nie płaczę za mlecznymi dzbanami.
Wiesz, mój mały rabbi, że one wracają.
Chodź już. Trzeba rozpalić w piecu.
Tak, ogień obiecuje milczenie
Zawsze przed deszczem wracają, rabbi.
Na krótko, gdy jestem
pasterką ich dawnych miejsc.
Ja też nabieram wprawy
w płuca każdego dnia, rabbi.
Ja także zapadam w to słowo
w jego ostateczność
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
W żyłach krąży dzień.
Z ust ulewa się ciepła noc
jak mleko matki
i wtedy świat
pod postacią dobrego
nietoperza
frunie przez serce.
W jakiejś minucie ciszy
tacy sami jesteśmy –
brodaci jak krasnale,
siwi jak młode brzozy.
Ścięto drzewo.
Byłam sadem
jednego drzewa.
Miałam zieloną koronę
i powagę rośliny.
Teraz lubię zaludnione place.
Głowy spadają
z nieba jak manna. Mówią
o śmierci, o miłości
po tych czterdziestu latach
błądzenia mojżesza.
- - - - - - - - - - - - - - -
Każdy mój powrót
to ciąg dalszy
pożegnania
Mury zwiotczały
nie mogą już dłużej
dźwigać ciebie i mnie
popękały naczynia
na stole owalnym
jak twarz
Domy pokryły się dachem
dach śniegiem
jeszcze trochę
a przygniecie nas niebo
płetwa odłamki krwi
krople kamieni
Wywierć mi dziurę w brzuchu
przeręblę w zimowym stawie
wyciągnij z niej rybę
bo nie ja jestem Jonasz
Nie mam w zanadrzu
żadnej misji
żadnego proroctwa
|
|
|
|
|
